Adoracja przy Grobie Pańskim w Wielki Piątek zgromadziła scholę, ministrantów oraz młodzież we wspólnej modlitwie i zadumie nad męką i śmiercią Chrystusa. W ciszy świątyni, przy symbolicznym grobie, wybrzmiewały słowa rozważań, które prowadziły uczestników przez ostatnie chwile życia Jezusa – od niesprawiedliwego sądu aż po złożenie do grobu, do refleksji nad rzeczywistością wspólczesnego świata i człowieka.

Każde rozważanie przeplatane było śpiewem pieśni wielkopostnych, których głębokie, poruszające słowa pomagały jeszcze pełniej przeżywać tajemnicę cierpienia i miłości Boga do człowieka.

Schola swoim śpiewem wprowadzała modlitewny nastrój, ministranci i młodzież poprzez czytania i chwile ciszy angażowała się w refleksję nad własnym życiem i wiarą. Cała adoracja była czasem zatrzymania się, osobistego spotkania z Chrystusem i wdzięczności za Jego ofiarę.

To wspólne czuwanie przy Grobie Pańskim stało się dla wszystkich obecnych ważnym duchowym doświadczeniem, które przygotowało ich serca na przeżycie radości Zmartwychwstania.